Paddo en CujoIk had ooit Cujo, een extreem bang meisje.
Ik had haar gekregen van een tuincentrum, ze was al 3 keer terug gebracht en echt doodsbang voor handen. Met meiden kon ze niet (hebben we geprobeerd bij een vriendin want ik had alleen mannen) en toen een vent van mij gecastreerd werd en niet meer bij de mannen kon hebben we als een soort laatste poging die 2 bij elkaar gezet. Binnen 10 minuten zaten ze lief tegen elkaar aan in de poepbak (heel romantisch).
Ze had geleerd om in de vervoersbak te klimmen als ik die voor het deurtje hield (als ik de kooi moest verschonen) en ik heb bijna 2 jaar lang alleen maar tegen haar gepraat en elke dag wat lekkers gegeven. Na ruim 1,5 jaar heb ik haar voor het eerst kunnen aaien. En toen ze een jaar of 2 was konden we haar heel voorzichtig oppakken maar dat vond ze nog steeds doodeng. Paddo was wel gewoon op te pakken enzo, en Cujo deed gewoon lekker haar ding, had haar vriendje en vermaakte zich wel. Het was net een getrouwd stel samen. Toen Paddo overleed hebben we Samba (ook een castraat) bij haar gezet en dat ging eigenlijk ook meteen goed (niet zo goed als Paddo want dat was echte liefde maar ze accepteerde Samba wel)
Op een dag dacht ik dat Cujo dood was, dus ik had haar uit de kooi gehaald en toen bleek ze nog te leven. Ik heb haar wat water gegeven met een spuitje en toen voor het eerst vertrouwde ze me echt compleet. Dat was de eerste keer dat ik haar echt heb geknuffeld, ze knarste en plopte en na een uur is ze overleden in mijn armen. Het was heel dubbel, zo mooi dat ik het toch bereikt heb dat ze me vertrouwde en naar omdat ze daar maar een uur van heeft kunnen genieten. Het was die 2 jaar absoluut waard!